ano ba ang dapat kong maramdaman?

Ayoko ng dumating ang hatinggabi.
Ayoko ng dumating ang araw ng sabado at linggo.

Ayoko ang oras kung kelan kumpleto.

Hindi tayo naglalaro ng base bahay.
Pero bakit palaging may burot
Bakit palaging may nagrereklamo.
Hanggang sa ang lahat ay umuuwing may bakas ng luha sa pisngi, peru hindi dahil sa peklat sa tuhod. Nagsisisihan lang. Nagtuturuan lang.

Bakit pinasok, kung hindi naman kayang panindigan.

Pinuno na ng kamalian. Maling mali.

Nakakawalang gana.
Parang nauulit lang ang mga episode sa teleserye ko.
Pero hindi walang bida dito, lahat biktima.
Lahat madrama.

Kinagat aku ng ahas sa nilalaro kong snake and ladders,
Bumaba lang uli ako sa: Para, Gusto ko ng Bumaba. ( e panahon pa ni pilosopo tasyo tong post na to.)
Parang naulit na to ah?
Oo, binaun ko na kayo sa limot.
Pero anung magagawa ko, MAHAL NA MAHAL NIYO KO EH.
ANG SARAP NAMAN SA PAKIRAMDAM.